Άκουσέ με!

Όταν εγώ σου ζητάω να μ’ ακούσεις

και συ αρχίζεις να μου δίνεις συμβουλές

δεν κάνεις αυτό που σου ζήτησα.

Όταν εγώ σου ζητάω να μ’ ακούσεις

κι εσύ αρχίζεις να μου λες πως δεν πρέπει να αισθάνομαι έτσι,

ποδοπατείς τα συναισθήματά μου.

Όταν εγώ σου ζητάω να μ’ ακούσεις

και συ νομίζεις πως πρέπει να κάνεις κάτι

για να λύσεις το πρόβλημά μου,

όσο κι αν σου φαίνεται παράξενο, μ’ απογοητεύεις.

Άκουσέ με! Μόνο αυτό σου ζητάω. Άκουσέ με!

Μη μου μιλήσεις, μην κάνεις πράγματα για μένα-

δεν είναι αυτό που θέλω. Απλώς άκουσέ με (…).

Μπορώ να τα καταφέρω και μόνος μου.

Δεν είμαι ανήμπορος.

Ίσως αποθαρρημένος και δισταχτικός, αλλά όχι ανήμπορος.

Όταν εσύ κάνεις για μένα κάτι, που μπορώ

και χρειάζομαι να το κάνω μόνος μου,

μου εντείνεις το φόβο και την αδυναμία μου.

Όταν, όμως, αποδεχτείς απλά πώς αισθάνομαι,

αυτό που αισθάνομαι

–όσο παράλογο κι αν είναι το συναίσθημά μου-

τότε μπορώ να προχωρήσω,

να καταλάβω τί κρύβει ο παραλογισμός μου.

Κι όταν πια αυτό το αποσαφηνίσω,

οι απαντήσεις γίνονται ξεκάθαρες και δε χρειάζομαι συμβουλές.

Τα παράλογα συναισθήματα δεν είναι πια παράλογα

σαν καταλάβουμε τί κρύβουν.

Ίσως γι΄αυτό η προσευχή να λειτουργεί συχνά

για μερικούς ανθρώπους. Γιατί ο Θεός είναι βουβός.

Δεν προσπαθεί να δώσει συμβουλές,

ούτε να σώσει την κατάσταση.

“Εκείνος” ακούει μόνο κι αφήνει σε σένα να κάνεις τη δουλειά.

Γι΄αυτό, σε παρακαλώ, άκουσέ με! Άκουσέ με!

Κι αν θέλεις να μιλήσεις,

περίμενε λίγο τη σειρά σου.

Και τότε εγώ θ’ ακούσω εσένα.

Ανώνυμος

(Πηγή: Luterman, 1991, σ. 110)

Άννα Πολεμικού 

PhD, MSc, PgCert, BA (Hons)
Ψυχολόγος - Διδάκτωρ Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Bath

"Νερό, Νερό!"

Έχω ακούσει πολλές ιστορίες για διψασμένους που  αναζητούν νερό. 
Τέτοιου είδους αφηγήσεις συνηθέστερα διαδραματίζονται στην αποπνικτική έρημο -αδύναμοι άνθρωποι αντιμέτωποι με τα στοιχεία της φύσης, σχίζουν τα νήματα της αντοχής τους κάτω από τον καυτό μεσημεριανό ήλιο, χωρίς καμιά προοπτική αίσιου τέλους.

"Νερό, νερό!" σκούζουν οι διψασμένοι, σέρνοντας τους εαυτούς τους μέσα στην καυτή άμμο. 
"Κάτι να πιώ! Νερό!" 

Αυτό το σενάριο έχει αναπαράγει πολλές εξαιρετικές ιστορίες. Αν και αρχικά με ενδιέφερε η αναζήτηση της πνευματική ζωής, όταν το βίωσα η ιστορία γύρισε ανάποδα - 
μία ιστορία όπου το νερό έψαχνε να βρεί τους διψασμένους.

"Διψασμένοι!" ασθμαίνει το δροσερό νερό, ρέοντας γεμάτο και ελεύθερο.
"Πού είναι; Δείξτε μου τους διψασμένους! Αφήστε με να τους δώσω να πιουν!"


Τί δροσιστική στροφή σε μία παραδοσιακή ιστορία... 
 ___________________________________________________________________________ 

* Απόσπασμα από: Simon Parke (2010). Οne Minute Mystic. London: Hay House.

Άννα Πολεμικού 

PhD, MSc, PgCert, BA (Hons)
Ψυχολόγος - Διδάκτωρ Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Bath