5 Δεκεμβρίου 2014

Η Υπόσχεση του Φροντιστή





Αν ασκείς κάποιο επάγγελμα το οποίο ενέχει πολύ ψυχικό δόσιμο, ή αν ανήκεις στην ενδιάμεση εκείνη γενιά η οποία είναι υπεύθυνη για τη φροντίδα και των παιδιών και των γονέων, ή εάν έχεις επιλέξει να φροντίζεις συνανθρώπους σου που τo έχουν ανάγκη... 

συχνά καταλήγεις εξουθενωμένος, και τελευταίος στην ιεραρχία των ανθρώπων που θυμάσαι ή που διαθέτεις αποθέματα ενέργειας ώστε να φροντίσεις. 

Το ποίημα της Rachel Snyder είναι μία μικρή υπενθύμιση... μία υπόσχεση προς τον εαυτό σου ότι θα φροντίζεις τις δικές σου ανάγκες σου πλήρως και πρωτίστως, ώστε να μπορείς, στη συνέχεια, να φροντίσεις και τις ανάγκες των άλλων...
________________________________________________________________________________


Η Υπόσχεση του Φροντιστή
-Rachel Snyder

Υπόσχομαι να θυμάμαι πάντοτε ότι το "Εγώ" εδρεύει στο κέντρο της λέξης "φροντιστής", οπότε υπόσχομαι να φροντίζω πρώτα εμένα. Διότι μόνο τότε μπορώ να νοιάζομαι για τους άλλους από μία αληθινή θέση προσφοράς.

Υπόσχομαι να θυμάμαι ότι είναι εντάξει να φάω ένα ζεστό σουφλέ σοκολάτας με σαντιγί και τριμμένα φυστίκια, ή να απολαύσω ένα πολυτελές ζεστό μπάνιο, ακόμα κι όταν εκείνος δε μπορεί ή όταν εκείνη δε θα έπρεπε, ή απλά όταν εκείνοι δεν το κάνουν. Ακόμα, υπόσχομαι να θυμάμαι ότι είναι εντάξει να απολαμβάνω την κάθε νόστιμη στιγμή.

Υπόσχομαι να θυμάμαι ότι έχω δική μου ζωή, και ότι το να είμαι φροντιστής είναι μόνο μία όψη αυτής της ζωής. Δεν είμαι η Μητέρα Τερέζα, και υπόσχομαι να θυμάμαι ότι είμαι ένας κανονικός άνθρωπος, ακόμα κι αν περνώ τις μέρες και τις νύχτες μου κάνοντας αξιοθαύμαστα πράγματα.

Υπόσχομαι να θυμάμαι ότι το να φροντίζω τον εαυτό μου δεν είναι το ίδιο με το να είμαι εγωιστής - και υπόσχομαι να επαναλαμβάνω αυτήν την υπόσχεση συχνά και με πεποίθηση.

Υπόσχομαι να με πηγαίνω να δω καμιά ταινία πού και πού, αν μπορώ να μείνω ξύπνιος για αρκετή ώρα ώστε να τη δω. Και όταν δεν μπορώ, υπόσχομαι να παίρνω έναν υπνάκο ή να κοιμάμαι για καμιά ωρίτσα παραπάνω. Και όταν είμαι τόσο κουρασμένος που και μόνο η σκέψη ενός υπνάκου υπερβαίνει τη σφαίρα της κατανόησής μου, υπόσχομαι πως θα σηκώνω το τηλέφωνο και θα ζητάω βοήθεια. Και όταν δεχθούν να με βοηθήσουν, υπόσχομαι ότι δε θα τυραννιέμαι από ενοχές που δέχθηκα.

Υπόσχομαι να βρίσκω λίγο χρόνο για μένα κάθε μέρα, και να κρατώ αυτόν το χρόνο ιερό. Για να περπατώ στο δάσος. Για να κολυμπώ. Για να ακούω μουσική. Για να προσεύχομαι. Για να πίνω τσάι με έναν φίλο που καταλαβαίνει. Για οτιδήποτε με θρέφει βαθιά, ανεξάρτητα από το τί πιστεύει οποιοσδήποτε άλλος.Υπόσχομαι, Αχ πόσο υπόσχομαι!, να μην επιτρέψω στις τύψεις ή στη ντροπή να παρεισφρήσει σε αυτόν το χρόνο.

Υπόσχομαι να γελώ, ειδικά όταν φαίνεται να μην υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να γελάσω. Και υπόσχομαι, επίσης, να μου επιτρέπω να κλαίω πολύ και έντονα και ηχηρά όταν το χρειάζομαι. Αν ο θυμός και η περιφρόνηση ξεπροβάλουν τα άσχημα κεφάλια τους, υπόσχομαι να επιτρέπω στον εαυτό μου να αισθανθεί τα συναισθήματα και να βρει ασφαλείς τρόπους να διοχετεύσει την ισχυρή ενέργεια που εμπεριέχουν.

Υπόσχομαι να θυμάμαι ότι καμία ενέργεια δεν είναι ασήμαντη. Το μοιρασμένο χαμόγελο, το πετσετάκι του μπάνιου στο πιγούνι, το παραμύθι πριν από τον ύπνο, ένα παιχνίδι ντάμας ή ένα κρυφτό, ένα απλό άγγιγμα, το να καθόμαστε στη σιωπή. Κάθε μία είναι ένας ανεκτίμητος θησαυρός, όπως είναι και η κάθε ανθρώπινη ύπαρξη.

Ας είναι αυτή η υπόσχεση προς τον εαυτό μου. Το να επιλέγω την αγάπη έναντι του φόβου, τη συμπόνοια έναντι της κρίσης, την ενσυναίσθηση έναντι της αυταρέσκειας. Ας εκπροσωπούνται οι επιλογές μου από τις ενέργειές μου συχνότερα απ΄ότι όχι.

Ακόμα κι αν περιτριγυρίζομαι από την ασθένεια ή την αντιξοότητα ή το θάνατο, υπόσχομαι να μην ξεχνώ ότι είμαι ακόμα ζωντανός. Όταν αντικρίζω το κουρασμένο μου πρόσωπο στον καθρέφτη, υπόσχομαι να θυμάμαι ότι προτού γίνω φροντιστής, ήμουν ένας ενδιαφέροντας και ελκυστικός άνθρωπος. Υπόσχομαι να μην ξεχάσω πως εξακολουθώ να είμαι.

Υπόσχομαι να θυμάμαι όσα πραγματικά έχουν σημασία. Υπόσχομαι ότι όσο και να δίνω και όσο συγχυσμένος και να νιώθω κάποιες φορές, θα θυμάμαι ότι και εγώ εισπράττω κάτι ενεκτίμητο ως ανταπόδοση. Υπόσχομαι να επιτρέπω στον εαυτό μου να δέχεται, και να είναι ευγνώμων.

Υπόσχομαι να θυμάμαι ότι η ζωή είναι ένας φαύλος κύκλος, και ότι κάποιες φορές είμαστε εμείς εκείνοι που φροντίζουμε και ότι κάποιες άλλες φροντίζουν εμάς.

Τέλος, υπόσχομαι πως κάποια μέρα, όταν κι εγώ χρειαστώ έναν φροντιστή, θα βρω κάποιον τουλάχιστον κατά το ήμισυ φροντιστικό, όπως εμένα.


 Άννα Πολεμικού, Ph.D. 
Νευροψυχολόγος
- Ψυχοθεραπεύτρια
 (προσωποκεντρικης προσέγγισης)

πληροφορίες/επικοινωνία: 
 
  6937804644 / 21 3030 1465