8 Ιανουαρίου 2012

Το Κομμάτι-που-Λείπει συναντά το Μεγάλο-Ο



Το Κομμάτι-που-Λείπει καθόταν μοναχό του...
περιμένοντας κάποιον να έρθει να το πάει κάπου.

Κάποιοι του ταίριαζαν... αλλά δε μπορούσαν να κυλήσουν.
Άλλοι μπορούσαν να κυλήσουν, αλλά δεν του ταίριαζαν.
Ένας, δεν είχε ιδέα τί σημαίνει ταίριασμα.
Και ένας άλλος δεν ήξερε τίποτα για ο,τιδήποτε.
Ένας ήταν πολύ ευαίσθητος.
Ένας άλλος το ανέβασε σε βάθρο... και το άφησε εκεί.
Σε κάποιους έλειπαν πολλά κομμάτια.
Και, τέλος πάντων, κάποιοι άλλοι είχαν παραπάνω κομμάτια.
Έμαθε να κρύβεται από τους πεινασμένους.
Μερικοί το κοίταξαν από πάρα πολύ κοντά.
'Αλλοι κυλούσαν και το προσπερνούσαν χωρίς να το αντιληφθούν.

Προσπάθησε να γίνει πιο ελκυστικό... άδικος κόπος.
Προσπάθησε να γίνει πιο φανταχτερό...
αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να φοβίσει τους ντροπαλούς.

Τελικά ήρθε ένας που του ταίριαζε απόλυτα.
Ξαφνικά... το Κομμάτι-που-Λείπει άρχισε να μεγαλώνει.... και να μεγαλώνει!
"Δεν ήξερα ότι θα μεγαλώσεις", "Ούτε κι εγώ το ήξερα", είπε το Κομμάτι-που-Λείπει.
"Ψάχνω για το κομμάτι που μου λείπει. Ένα κομμάτι που δε θα μεγαλώσει...".

Ώσπου κάποια μέρα, ήρθε κάποιος που φαινόταν διαφορετικός.
"Τί θέλεις από μένα΄" ρώτησε το Κομμάτι-που-Λείπει.
"Τίποτα".
"Τί έχεις ανάγκη να σου δώσω;".
"Τίποτα".

"Ποιός είσαι;" ρώτησε το Κομμάτι-που-Λείπει.
"Είμαι το Μεγάλο Ο", είπε το Μεγάλο Ο.


"Νομίζω πως αυτός που περίμενα είσαι εσύ", είπε το Κομμάτι-που-Λείπει,


"μήπως είμαι το κομμάτι που σου λείπει;"
"Όμως, δεν μου λείπει κανένα κομμάτι", είπε το Μεγάλο Ο,
"δεν υπάρχει χώρος που θα μπορούσες να ταιριάξεις..."

"Κρίμα..." , είπε το Κομμάτι-που-Λείπει,
"ήλπιζα πως θα μπορούσα να κυλήσω μαζί σου...".

"Δε μπορείς να κυλήσεις", είπε το Μεγάλο Ο.
 "Αλλά ίσως μπορέσεις να κυλήσεις μόνο σου".
"Μόνο μου; Ένα Κομμάτι-που-Λείπει δε μπορεί να κυλήσει μόνο του".
"Οι γωνίες μου είναι πολύ μυτερές", είπε το Κομμάτι-που-Λείπει,
"δεν είμαι φτιαγμένο για να κυλάω!".

"Οι γωνίες και τα σχήματα αλλάζουν", είπε το Μεγάλο Ο.

"Τέλος πάντων, θα πρέπει να σε αποχαιρετήσω. Ίσως ξανασυναντηθούμε κάποια μέρα". Και κύλησε μακριά.

Το Κομμάτι-που-Λείπει έμεινε πάλι μόνο του.
Για πολύ καιρό απλώς καθόταν...
Μετά σιγά-σιγά σηκώθηκε στη μια του γωνιά... Κι έπειτα σωριάστηκε πάλι... 
Μετά σήκω-τράβα-πέσε... άρχισε να προχωράει... 
Σύντομα οι γωνίες του άρχισαν να στρογγυλεύουν...
Σήκω-τράβα-πέσε, σήκω-τράβα-πέσε... Και το σχήμα του άρχισε να αλλάζει...
και συνάμα να τινάζεται αντί να σέρνεται...
κι έπειτα να αναπηδά αντί να τινάζεται...
και, τέλος, να κυλά αντί να αναπηδά...
Δεν ήξερε προς τα που πήγαινε, και δεν το ένοιαζε...
Κυλούσε!!   


Και το Κομμάτι που Λείπει, δεν ήξερε προς τα που πήγαινε, και δεν το ένοιαζε...

Απλά κυλούσε!
  * Ο Sheldon Allan "Shel" Silverstein (25/09/1930 – 8-9/05/1999), υπήρξε Αμερικανός ποιητής, τραγουδιστής/τραγουδοποιός, συνθέτης, σκιτσογράφος, και συγγραφέας παιδικών βιβλίων. Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 30 γλώσσες, και οι πωλήσεις τους έχουν ξεπεράσει τα 20 εκατομμύρια αντίτυπα.

 


Άννα Πολεμικού, Ph.D. 
Νευροψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια
(προσωποκεντρικης προσέγγισης)


πληροφορίες/επικοινωνία: 
 
  6937804644 / 21 3030 1465