6 Σεπτεμβρίου 2011

Η Γέφυρα

1933579Ήταν κάποτε ένας άνδρας που είχε φιλοσοφήσει τί ήθελε από τη ζωή. Είχε ζήσει πολλές εναλλαγές διάθεσης και πολλές δοκιμασίες. Είχε πειραματιστεί με διαφορετικούς τρόπους ζωής, και είχε ζήσει το δικό του μερίδιο επιτυχιών και αποτυχιών. Επιτέλους, είχε αρχίσει να βλέπει ξεκάθαρα τον προορισμό του.

Επιμελώς, έψαξε για την κατάλληλη ευκαιρία. Ορισμένες φορές η ευκαιρίες περάσαν από μπροστά του, μόνο για να τις απομακρύνει. Συχνά επιστράτευσε όλη του τη δύναμη και φαντασία, για να διαπιστώσει μοναχά ότι ο δρόμος ήταν κλειστός. Και επιτέλους, ήρθε. Αλλά η ευκαιρία δεν είχε σκοπό να περιμένει. Θα ήταν διαθέσιμη μόνο για ένα μικρό χρονικό διάστημα, και αν δεν την εκμεταλλευόταν, δε θα ξαναπερνούσε από μπροστά του.

Πρόθυμος να φτάσει στον προορισμό του, ξεκίνησε το ταξίδι του. Με κάθε βήμα ήθελε να κινηθεί πιo γρήγορα. Με κάθε σκέψη για το στόχο του, η καρδιά του χτυπούσε δυνατότερα. Με κάθε όραμα που συναντούσε, ανανεωνόταν το σθένος του. Η δύναμη που τον είχε εγκαταλείψει από τα νεανικά του χρόνια επέστρεψε, και κάθε είδους επιθυμίες αφυπνίστηκαν από τις μακρόχρονα αδρανείς θέσεις τους.

Καθώς περπατούσε βιαστικά, βρήκε μία γέφυρα που διέσχιζε το μέσον της πόλης. Είχε χτιστεί ψηλά, πάνω από ένα ποτάμι, προκειμένου να προστατεύει την πόλη από τις πλημμύρες της άνοιξης. Άρχισε να τη διασχίζει, όταν παρατήρησε κάποιον περαστικό που τη διέσχιζε από την αντίθετη κατεύθυνση. Καθώς πλησίαζε, του φάνηκε ότι ο περαστικός ερχόταν να τον χαιρετίσει. Έβλεπε ξεκάθαρα, ωστόσο, ότι δεν τον γνώριζε, και ότι ο ξένος ήταν ντυμένος όμοια με αυτόν, αλλά είχε κάτι δεμένο γύρω από τη μέση του.

Όταν βρέθηκαν σε κοντινή απόσταση που μπορούσαν να χαιρετήσουν ο ένας τον άλλον, διέκρινε ότι αυτό που ο ξένος είχε δεμένο στη μέση του ήταν ένα σχοινί. Ήταν τυλιγμένο γύρω του πολλές φορές και, πιθανότατα, εάν το τέντωνε, να έφτανε 30 πόδια σε μήκος. Ο περαστικός άρχισε να ξετυλίγει το σχοινί, και, καθώς βρέθηκαν σε κοντινή απόσταση, ο ξένος είπε, “Σύγγνώμη, θα είχες την καλοσύνη να κρατήσεις την άκρη για ένα λεπτό;”

Έκπληκτος από την ευγενικά διατυπωμένη αλλά παράξενη παράκληση, συμφώνησε δίχως πολλή σκέψη, και προέτεινε το χέρι του για να πιάσει την άκρη. "Ευχαριστώ," είπε ο ξένος, και μετά πρόσθεσε, "με τα δύο χέρια τώρα, και μην ξεχνάς, να κρατάς σφιχτά". Και λέγοντάς αυτά τα λόγια, πήδηξε από τη γέφυρα. Γρήγορα, η ελεύθερη πτώση του σώματος εκσφενδόνισε το σχοινί σε όλο του το μήκος, και ο άνδρας ένιωσε απότομα το τράβηγμα. Ενστικτωδώς, κράτησε σφιχτά και σχεδόν σύρθηκε στο πλάι. Κατάφερε να κρατηθεί όμως κόντρα στην άκρη, και αφού ξαναβρήκε την αναπνοή του, κοίταξε τον ξένο που κρεμμόταν από την άλλη άκρη φλερτάροντας με την άβυσσο.

"Μα τί προσπαθείς να κάνεις;" φώναξε."Απλά κράτα γερά" είπε ο άλλος. "Μα αυτό είναι γελοίο," σκέφτηκε ο άντρας, και άρχισε να τραβά τον ξένο. Δεν υπήρχε ώθηση, όμως. Ήταν σα να είχε προϋπολογιστεί προσεχτικά το βάρος του ξένου και το μήκος του σχοινιού, ώστε μαζί να δημιουργούν ένα τέτοιο αντίβαρο που μόλις που ξεπερνούσε τη δύναμή του για να τον μεταφέρει με ασφάλεια.

"Γιατί το έκανες αυτό;" φώναξε ο άνδρας."Μην ξεχνάς," είπε ο ξένος, “αν με αφήσεις, θα χαθώ". "Μα δε μπορώ να σε τραβήξω," έσκουξε ο άνδρας."Είμαι δική σου ευθύνη," αποκρίθηκε ο ξένος."Ε, λοιπόν, δεν τη ζήτησα," είπε ο άνδρας. "Αν με αφήσεις, θα χαθώ", επανέλαβε ο ξένος.

Άρχισε να κοιτάζει γύρω του για βοήθεια. Αλλά δεν υπήρχε κανείς. Πόσο καιρό θα έπρεπε να περιμένει; Γιατί να του συμβεί αυτό, ακριβώς όταν βρισκόταν στα πρόθυρα της πραγματικής επιτυχίας; Εξέτασε τη μία πλευρά, αναζητώντας ένα μέρος να δέσει το σχοινί. Κάποια προεξοχή, ή κάποια τρύπα στο κιγκλίδωμα. Αλλά το κιγλίδωμα ήταν ασυνήθιστα ομοιόμορφο, και δεν υπήρχαν διαστήματα ανάμεσα στις σανίδες της γέφυρας. Δεν υπήρχε τρόπος να απαλλαγεί από αυτό το ανέλπιστο βάρος, έστω και προσωρινά. 
 
"Τί ζητάς;" ρώτησε τον ξένο που κρεμμόταν στο κενό."Απλά τη βοήθειά σου," απάντησε αυτός."Πώς μπορώ να βοηθήσω; Δε μπορώ να σε τραβήξω, και δεν υπάρχει μέρος να δέσω το σχοινί για να πάω να φέρω κάποιον να με βοηθήσει να σε βοηθήσω". "Το ξέρω. Απλά κρατήσου. Αυτό είναι αρκετό. Δέσε το σχοινί γύρω από τη μέση σου, έτσι θα είναι πιο εύκολο". Καθώς φοβόταν ότι τα χέρια του δεν θα άντεχαν για πολύ περισσότερο, έδεσε το σχοινί γύρω από τη μέση του. "Γιατί το έκανες αυτό;" ξαναρώτησε. "Δε βλέπεις τί έκανες; Τί σκοπό μπορείς να είχες στο μυαλό σου;" "Μην ξεχνάς," είπε ο ξένος, “η ζωή μου βρίσκεται στα χέρια σου".

Τί μπορούσε να κάνει; “Αν τον αφήσω να πέσει, θα ζήσω με τις τύψεις ότι άφησα αυτόν τον άνθρωπο να πεθάνει. Αν μείνω, κινδυνεύω να χάσω τη δυναμική που απέκτησα προς την πολυπόθητη σωτηρία μου. Είτε έτσι είτε αλλιώς, αυτή η εμπειρία θα στοιχειώνει τη ζωή μου για πάντα." Με σαρκαστική αίσθηση του χιούμορ, του πέρασε απ’ το μυαλό ακόμα και να πεθάνει ο ίδιος πηδώντας από τη γέφυρα μαζί με το σχοινί. "Έτσι θα πάρει ένα καλό μάθημα, ο ανόητος." Αλλά ήθελε να ζήσει, και μάλιστα μια γεμάτη ζωή. "Τί δύσκολη επιλογή καλούμαι να αντιμετωπίσω – πώς θα μπορέσω να αποφασίσω;" 
 
Η ώρα περνούσε, δίχως να έρχεται κανένας περαστικός. Η κρίσιμη στιγμή της απόφασης πλησίαζε. Για να δείξει τη δέσμευσή του στους δικούς του στόχους, θα έπρεπε να συνεχίσει το ταξίδι του τώρα. Ήταν ήδη αργά εάν πραγματικά ήθελε να φτάσει στον προορισμό του στην ώρα του. Αλλά ήταν αντιμέτωπος με μία δυσβάσταχτη επιλογή.Τότε πέρασε από το μυαλό του μία άλλη σκέψη. Αν και δε μπορούσε να τραβήξει τον ξένο μοναχά με τις δικές του δυνάμεις, εάν ο ξένος μπορούσε να μαζέψει το σχοινί από τη δική του μεριά, τυλίγοντάς το γύρω από τη μέση του ξανά και ξανά, μαζί θα τα κατάφερναν. Μάλιστα, ο ξένος μπορούσε να το κάνει αυτό μόνος του, αρκεί ο ίδιος, μένοντας στη γέφυρα, να κρατούσε αντίσταση. 

"Λοιπόν άκου," του φώναξε. "Νομίζω ότι ξέρω πώς να σε σώσω". Και του εξήγησε το σχέδιό του. Αλλά ο ξένος δεν έδειξε ενδιαφέρον. "Εννοείς ότι δε θα βοηθήσεις; Μα σου είπα ότι δε μπορώ να σε τραβήξω μόνος μου, κι ούτε νομίζω ότι θα αντέξω για πολύ περισσότερο"."Πρέπει να προσπαθήσεις," φώναξε ο ξένος δακρυσμένος. "Αν αποτύχεις, θα πεθάνω". 
 
Η στιγμή της απόφασης έφθασε. Τί έπρεπε να κάνει; "Να κοιτάξω τη δική μου ζωή ή αυτή του ξένου;" Και τότε του ήρθε μία καινούργια ιδέα. Μία αποκάλυψη! Μία τόσο καινοτόμα ιδέα, που έμοιαζε αιρετική, τόσο εξωγήινη φάνταζε στον παραδοσιακό τρόπο σκέψης του άνδρα."Θέλω να με ακούσεις προσεχτικά," είπε, "γιατί αυτό που θα σου πω το εννοώ. Δε θα δεχθώ την ευθύνη επιλογών για τη δική σου ζωή, μοναχά για τη δική μου. Την ευθύνη επιλογής για τη δική σου ζωή στην επιστρέφω."

"Τί εννοείς;" ρώτησε ο ξένος, τρομαγμένος. "Εννοώ, απλά, ότι από εσένα εξαρτάται. Εσύ αποφασίζεις πώς θα τελειώσει αυτή η ιστορία. Θα γίνω το αντίβαρό σου. Εσύ θα δώσεις ώθηση στον εαυτό σου για να ανέβεις. Αν θες, θα τραβήξω κι εγώ λίγο από τη μεριά μου". Και με αυτά τα λόγια άρχισε να ξετυλίγει το σχοινί από τη μέση του, και ξανακρατήθηκε στο πλάι της γέφυρας."Δε μπορεί να τα εννοείς αυτά που λες", ούρλιαξε ο ξένος. "Δε θα τολμήσεις να είσαι τόσο εγωιστής! Είμαι ευθύνη σου! Τί θα μπορούσε να είναι τόσο σημαντικό ώστε να αφήσεις κάποιον να πεθάνει; Μη μου το κάνεις αυτό!

Περίμενε για μια στιγμή. Δεν ένιωσε αλλαγή στη ένταση του σχοινιού. 
 
"Δέχομαι την επιλογή σου," είπε στο τέλος, κι ελευθέρωσε τα χέρια του…
 
- Edwin Friedman, FRIEDMAN'S FABLES

Άννα Πολεμικού, Ph.D. 
Νευροψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια
(προσωποκεντρικης προσέγγισης)


πληροφορίες/επικοινωνία: 
 
  6937804644 / 21 3030 1465